Gesprekken…

Tags

Gesprekken, Mama

Deze week is het de week van de gesprekken, gesprekken met heel veel verschillende mensen, met mijn mama, met het gezin, met onze dochter… gesprekken over het leven, gesprekken over ons, over ons gezin, over onze jeugd, over onze ervaringen en die in vergelijking met die van nu.  Over het hoe en waarom van scheefgetrokken situaties, over uitzichtloze discussies…

Verfrissend, vermoeiend, challenging, gedurfd, gewild, nodig… en soms zonder uitkomst…

We zitten nu al een paar weken in een speciale situatie… uitleg daarover is niet nodig voor een aantal mensen rondom mij, maar toch ga ik het voor de anderen niet teveel uitleggen (solly).  Een situatie waar ik niet kan terugvallen op “het normale”.  Waar ik zelf moet aanvoelen en uitdenken wat de beste manier is om te reageren.  Ik refereer daar ook naar gesprekken met mijn dochter waar we nu volop in zitten.  Pas op… heeeel leuke én informatieve gesprekken die in volle openheid ertoe aanzetten om naar mekaar toe te groeien.

Vandaag zei onze dochter ons dat ze eigenlijk het liefst “alles” zou willen open en bloot zeggen wat ze heeft gedaan, wat ze wil doen en welk type “kattekwaad” ze al heeft uitgestoken.  Ik heb vandaag nog een aantal zaken vernomen waar ik eerlijk gezegd niet echt goed van ben, maar aangezien ze eerlijk naar voren komen, ben ik blij dat ze me dat verteld heeft.  Nu kunnen we hier lessen uit trekken en “actieplannen” smeden voor de toekomst… een voorbeeld daarvan is: “Regel 1, deze regel staat VER boven alle andere regels, als ge niet meer weet wat doen en je voelt jezelf niet veilig?  BEL PAPA!!!”  Die regel was vorig weekend nog niet van toepassing, dus werd “papa” niet gebeld, dus probleem werd groter… Nu is de les geleerd en hopelijk zal ze nu zo reageren…

Openheid met de kids, heel erg nodig, en ik geef toe dat ik dat niet had met mijn ouders en daar wil ik als papa heel erg aan werken.

Mijn papa was ne fantastische vent met een heel erg vastgeroeste eigen visie.  Mijn mama was toen een fantastische madam met een heel erg vastgeroeste visie… Dat zie je nu dus nog, ik heb nog steeds een fantastische mama, maar met heel erg eigenwijze gedachten die zich laat vastzetten in gedachtepatronen zonder zelf even na te denken of het niet anders zou kunnen.  Is het wel altijd de “andere” die een fout heeft gemaakt?  En dan blokkeert het…  Zoals nu… jammer, openheid brengt een mens veel verder dan jezelf vastzetten in jouw gedachten.  Het strafste is: we hebben zo’n situatie al eens meegemaakt in de familie, overtuigd van ons gelijk hebben we beseft dat de “waarheid” ergens in het midden lag.  Dat ook mijn papa fouten had gemaakt…  Nu is er weer één die gelijk heeft zeker??? NIET dus…  iedereen verliest…